Υπογράφει ο Θανάσης Γιώγλου

 

Στο studio του Εθελοντικού Ραδιοφώνου του Δήμου Θεσσαλονίκης (100,6 fm) βρέθηκε στις 21 του περασμένου Μάη η «δικιά μας» τραγουδίστρια, η Καλαμαριώτισσα Λιζέτα Νικολάου, καλεσμένη του υπογράφοντα, που επιμελείται και παρουσιάζει την εκπομπή «Εγώ, δεν έχω βγάλει το… ωδείο».

ΦΩΤΟ 1

Αυτή ήταν η δεύτερη συνέντευξη που μου παραχώρησε η ερμηνεύτρια. Η πρώτη πραγματοποιήθηκε πριν από 6 χρόνια στο πατρικό της σπίτι στην Καλαμαριά και δημοσιεύθηκε στο μουσικό περιοδικό «Όασις». Ανάμεσα στα θέματα που συζητήσαμε ήταν τα πρώτα βήματα της στο τραγούδι, ενώ στη ραδιοφωνική εκπομπή ακούστηκε η πρώτη της ηχογράφηση στη δισκογραφία, που ήταν τα «Στραβοπατήματα» του Τάκη Σούκα και του Ηρακλή Παπασιδέρη. Μας είπε λοιπόν, μεταξύ άλλων, η Λιζέτα:

- Γεννήθηκες και μεγάλωσες στην Καλαμαριά του ’50. Πώς πήρες την απόφαση να γίνεις τραγουδίστρια; Τραγουδούσες από μικρή στις γειτονιές της;

-Τραγουδούσα σε όλες τις εκδρομές, στο σχολείο, στις χορωδίες , στα αγγλικά που πηγαίναμε, παντού. Σ’ ένα μοντέρνο συγκρότημα ήταν ένας ξάδερφός μου και του είπα «βάλε με να πω κι εγώ ένα τραγούδι», μαθήτρια ήμουν ακόμη. «Τώρα έχει κόσμο, όταν θα κάνουμε πρόβα, θα έρθεις μια μέρα και θα σε βάλουμε να τραγουδήσεις» μου είπε… Για πλάκα, πήρα εγώ μια φίλη μου και λέω «δεν πάμε να δούμε τον ξάδερφό μας;» Πήγα εκεί μ’ έβαλε δίπλα στο πιάνο. Ήξερα κυρίως κάτι ξένα τραγούδια, ιταλικά κλπ κι αφού έπαιξε ένα, μου λέει «δε μου λες άλλο ένα;» Το ένα τραγούδι έφερε το άλλο και μου έκανε πρόταση να πάω στο «Αριγκάτο», ένα μαγαζί στο οποίο θα πήγαινε μετά. Δέχτηκα και πήγαινα Σαββατοκύριακα και καμιά Τετάρτη και τραγουδούσα. Όταν τελειώσαμε, έπρεπε να πάω στη σχολή γραμματέων κι έτσι το τραγούδι ξεχάστηκε.

-Τραγουδούσες φανερά ή κρυφά από τους δικούς σου;

-Φανερά…Ο πατέρας μου δεν ήθελε βέβαια. Είχε άσχημη γνώμη για τις τραγουδίστριες. Οι άλλοι όλοι θέλανε…Εγώ ήμουνα και φιλαράκι με τ’ αδέλφια μου και με συνόδευαν εκείνοι. Όλοι τραγουδούσανε ωραία στην οικογένεια…Τυχαία κάποια στιγμή στο «Αριγκάτο» με άκουσε ο διευθυντής παραγωγής της Columbia και είπε «αυτή η κοπέλα αν έρθει στην Αθήνα να έρθει να κάνει ακρόαση στην Columbia» και έτσι πήγαμε με τον αδελφό μου στην Αθήνα, μείναμε σ’ ένα φιλικό σπίτι, έκανα την ακρόαση, «τρελαθήκανε», αλλά μέχρι να γίνει η πρώτη συνεργασία με το Σούκα με είχανε «στο συρτάρι». Είχαν πολλούς και μεγάλους καλλιτέχνες τότε, οι διαφημίσεις ήταν λίγες και δεν μπορούσαν να τους προωθούν όλους…

-Το πατρικό σου επώνυμο Κατικαρίδου, πώς έγινε Νικολάου;

-Όταν πήγα στην Αθήνα στα «Δειλινά», του Μιχαηλίδη (του ιδιοκτήτη) δεν του άρεσε το Λιζέτα. Δεν ξέρανε τι να βάλουν επίθετο…Έλεγα να βάλω το όνομα του αδελφού μου του Αλέκου και να το κάνω Αλεξίου αλλά υπήρχε η Αλεξίου, είπα να βάλω του αδελφού μου του Μιχάλη να το κάνω Μιχαηλίδου, αλλά ήταν το όνομα του αφεντικού. Αυτός και η γυναίκα του ήταν Πόντιοι , ήταν πολύ αυστηρός και μ’ αγαπούσανε πάρα πολύ…Ήθελε να αφήσω το Ελισσάβετ και για μια σαιζόν εμφανίστηκα έτσι…Όταν έκανα το πρώτο μικρό δίσκο του Σούκα, με πήρε τηλέφωνο ο Μακράκης το πρωί , εγώ είχα ξενυχτίσει από το προηγούμενο βράδυ και μου είπε, «Λιζέτα βγήκε ο δίσκος , τι επίθετο θα βάλουμε;» «Δεν ξέρω» του είπα, «το Νικολάου σ’ αρέσει;» μου λέει…Εγώ προκειμένου να βγάλω δίσκο λέω «καλό, καλό είναι». Άλλωστε τότε όλοι τα αλλάζανε τα ονόματα κι έμεινε έτσι…Εύηχο κι εύκολο ήταν…

-Ξεκίνησες δισκογραφικά λοιπόν με δυο 45άρια με τον Τάκη Σούκα και κάποιες επανεκτελέσεις σε τουριστικούς δίσκους της Columbia.

-Ναι, έκανα δυο δισκάκια με τον Τάκη Σούκα με τα τραγούδια «Κι όμως χωρίσαμε» και «Τα στραβοπατήματα» στο ένα και «Νύχτα σε νύχτα» με «Ταίρι μου αλαργινό» το άλλο. Επίσης έκανα κάποιες επανεκτελέσεις τραγουδιών της Μαρινέλλας, το «Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε» του Μούτση κι ένα 45άρι που κάνω β’ φωνή στο Στράτο Διονυσίου στο «Μια φιλόδοξη γυναίκα» (Γ.Κατσαρού-Πυθαγόρα). Τότε, γύρω στο ’72-’73 συνεργαζόμασταν στα «Δειλινά» με τον Σούκα, τον Γιάννη Μωραΐτη τον μπουζουξή και τον Στράτο Διονυσίου. Ήμασταν το συγκρότημά του. Eίχα κάνει ακρόαση στα Δειλινά, όπως και στην Columbia και τους άρεσα, μου έκαναν συμβόλαιο κλπ αλλά δεν ήξεραν ακόμη την «ταυτότητά» μου. Δοκίμασα κάποια τραγούδια που δεν μου «πηγαίνανε»…

Κάπως έτσι ξεκίνησε το μουσικό της ταξίδι, με δυο τραγούδια του Τάκη Σούκα με στίχους του Ηρακλή Παπασιδέρη, που κυκλοφόρησαν το 1973 σε μικρό δίσκο. Τραγούδια που έμειναν κλεισμένα στις 45 στροφές μέχρι σήμερα…

    

ΦΩΤΟ 2                                                                                   

Η συνέχεια επεφύλαξε συνεργασίες με το Γιάννη Μαρκόπουλο, το Δήμο Μούτση, το Γιάννη Σπανό, το Μάνο Ελευθερίου, το Χρήστο Νικολόπουλο, τον Αντώνη Βαρδή και φυσικά με τον Βασίλη Τσιτσάνη, με τον οποίο συνεργάστηκε τόσο στο πάλκο όσο και στη δισκογραφία… Αν και συμμετείχε σε κύκλους τραγουδιών που έγραψαν ιστορία και μοιράστηκε τη σκηνή με μερικούς από τους σημαντικότερους συνθέτες, τραγουδιστές και μουσικούς, έχω την αίσθηση πως, δισκογραφικά τουλάχιστον, η Λιζέτα δεν γεύτηκε αυτό που δικαιούταν και της άξιζε. Παρόλα αυτά άφησε έντονο το στίγμα της στο ελληνικό τραγούδι ενώ μέχρι σήμερα συνεχίζει διακριτικά την ερμηνευτική της παρουσία…

ΦΩΤΟ 3

 

Η είδηση είναι πως την Κυριακή 19 Οκτωβρίου στις 7 το βράδυ, η Λιζέτα θα ξανατραγουδήσει στη γενέτειρά της, σε μια εκδήλωση που διοργανώνει ο Σύλλογος Αποφοίτων του Λυκείου Καλαμαριάς, υπό την αιγίδα του Δήμου Καλαμαριάς, στο Δημοτικό Θέατρο της Οδού Χηλής (στη συμβολή των οδών Χηλής και Τριπόλεως)… Και βεβαίως θα είμαστε εκεί…


Φωτογραφίες

1.Λιζέτα Νικολάου και Θανάσης Γιώγλου στο studio του Εθελοντικού Ραδιοφώνου στις 21 Μαΐου 2014

2.Ο δίσκος με το πρώτο τραγούδι της

3.Με τον Τάκη Σούκα

 

 

Our website is protected by DMC Firewall!