Η συνταγή είναι απλή! Μια καθηγήτρια Πανεπιστημίου και ένας συγγραφέας. Ένας πλούσιος και η σύζυγός του. Μια γιατρός. Ένας καναπές. Ένας φασιανός. Ανακατεύουμε και οι ζωές τους γίνονται άνω κάτω. 

 

Σκηνοθεσία: Παπαδοπούλου Νικολέτα
Βοηθός Σκηνοθέτη: Έλιο
Επιμέλεια Κίνησης: Γιαννιού Ελένη
Διδασκαλία Κειμένου: Ευστρατίου Χάρης
Επιμέλεια Μουσικής: Παπαδοπούλου Νικολέτα
Σκηνογράφος / Ενδυματολόγος: Σακελλαρίου Χρύσα
Βοηθός Παραγωγής: Τσαμπίκος Λυριστής

Πρωταγωνιστούν, με αλφαβητική σειρά:
Κλωντήρας Νικόλας
Κρίκος Δημήτρης
Λαφτσίδου Μαρία
Ναλμπάντη Κατερίνα
Παπαδοπούλου Νικολέτα


ΘΕΑΤΡΟ ΣΟΦΟΥΛΗ Τραπεζούντος 5 και Σοφούλη
Παραστάσεις: Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή στις 21.00, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων (έως 23 Νοεμβρίου)
Πληροφορίες – κρατήσεις: 2310423925 & www.theatrosofouli.gr


Η Νικολέτα Παπαδοπούλου απαντά στη Φωτεινή Γιολτζίδου.

Πείτε μας λίγα λόγια για το έργο «Κομμένη Μαγιονέζα», που παρουσιάζεται στο θέατρο Σοφούλη.

Η εταιρία Dinos Films, την οποία δημιουργήσαμε εγώ και η αδερφή μου, Παπαδοπούλου Σοφία, ανεβάζει παραστάσεις τα τελευταία τρία χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Με ιδιαίτερη χαρά και τιμή, φέτος ανεβάζουμε στη σκηνή του θεάτρου Σοφούλη την κωμωδία των Μιχαήλ Άνθη και Ντίνου Σπυρόπουλου, “Κομμένη Μαγιονέζα”.

Ποιό είναι το βασικό θέμα του έργου;

Η «Κομμένη Μαγιονέζα» αφορά στις ανθρώπινες σχέσεις, συγκεκριμένα τις σχέσεις τεσσάρων ανθρώπων οι οποίοι αδυνατούν να καταλάβουν τον εαυτό τους με αποτέλεσμα να είναι θεατές της ίδιας τους της ζωής. Δυο ζευγάρια, μπλέκονται σε ένα συνεχές παιχνίδι αλλαγής ρόλων, ερωτοτροπώντας ο ένας με τον/τη σύζυγο του άλλου και μια γειτόνισσα, που με την αδιακρισία της ανακατεύει τις ζωές τους με στόχο να τους αφυπνίσει. Μια ξεκαρδιστική αλλά ταυτόχρονα και ανατρεπτική κωμωδία με ηχηρά μηνύματα για την ανθρώπινη υπόσταση.

Πόσο «διαφορετικοί» πιστεύετε ότι είναι οι άνθρωποι μεταξύ τους;

Πιστεύω πως οι άνθρωποι είναι σαν τα χρώματα: διαφορετικοί, ξεχωριστοί και συγγενείς παράλληλα. Ωστόσο, για να υπάρξουν τα χρώματα, χρειάζονται το ένα το άλλο, για ένα πολύπλευρο και ενδιαφέρον αποτέλεσμα. Έτσι και οι άνθρωποι, θεωρώ ότι οφείλουμε να διεκδικούμε και να προβάλλουμε τις ιδιαιτερότητες μας και να τις συνταιριάζουμε με την κοινωνία αλλά κυρίως με τους εαυτούς μας, γιατί αυτό είναι το νόημα, η ουσία της ύπαρξής μας. Για να υφίσταται όμως κοινωνικό σύνολο και πολιτισμός, η διαφορετικότητα μας ομαδοποιείται, ή τουλάχιστον χρειάζεται, με το αποτέλεσμα να είναι όσο εντυπωσιακό είναι το αποτέλεσμα μιας χρωματιστής παλέτας.

Ποιοί είναι μερικοί αποτελεσματικοί τρόποι για να έρθουν πιο κοντά, άνθρωποι που φαινομενικά δεν έχουν κοινά στοιχεία;

Όσο και να διαφέρουμε ο ένας από τον άλλο υπάρχουν κάποιες σταθερές αξίες που μας φέρνουν κοντά. Η κινητήριος δύναμη είναι η δίψα και ανάγκη που έχουμε για την έκφραση των συναισθημάτων μας. Μέσα από μια θεατρική παράσταση, από ένα τραγούδι ή από έναν χορό μπορεί κανείς να κατανοήσει την ίδια την έκφραση. Στην καθημερινή ζωή αυτό δεν είναι πάντα το ίδιο εύκολο, ωστόσο μπορούμε να δούμε τι είναι αυτό που έχουμε πραγματικά ανάγκη και να το διεκδικήσουμε. Προσωπική μου άποψη είναι ότι η καθημερινότητα δε γίνεται ρουτίνα όταν βλέπεις την κάθε μέρα σαν έναν πίνακα που πρέπει να δουλέψεις σκληρά με το εγώ σου για να έχεις στο τέλος της ημέρας το αποτέλεσμα που θέλεις.

Ποιός είναι ο ρόλος του θεάτρου στην ενότητα των ανθρώπων;

Ο κόσμος έχει ανάγκη να βλέπει θέατρο. Στις δύο ώρες, που συνήθως διαρκεί μια θεατρική παράσταση, ο κάθε θεατής έχει τη δυνατότητα να ταυτίζεται, να εναντιώνεται, να συμπάσχει και να ενσυναισθάνεται τους ήρωες, άρα να γελάει, να θυμώνει, να «νιώθει», ένα ρήμα που δεν πρέπει να είναι πολυτέλεια. Δυστυχώς, στη σημερινή, οικονομική κυρίως, συγκυρία οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να παράξουν ποικίλα συναισθήματα Το θέατρο είναι ένας κόσμος, που, αν κάποιος μπει, δε θέλει να βγει και αυτό γιατί ο καθένας βλέπει μπροστά του ζωντανούς ανθρώπους να ζουν καθημερινές στιγμές.

Πόσο επιρρεπείς είμαστε στο να στιγματίζουμε ανθρώπους και να τους βάζουμε ταμπέλες;

Είναι κάτι που ξεκινάει από την πρώτη κιόλας επαφή μας με τον έξω κόσμο. Η κριτική είναι σκληρή και οι ταμπέλες στους ανθρώπους δίνονται με την ίδια ευκολία που βάζει ο δήμος ταμπέλα στο δρόμο για να μη χαθείς. Στους δρόμους φυσικά, μια ταμπέλα είναι απαραίτητη, αλλιώς θα χάσεις το δρόμο σου. Οι άνθρωποι όμως; Οφείλουμε να πετάξουμε από πάνω μας τις ταμπέλες αλλά και να πάψουμε να τις βάζουμε σε άλλους. Είμαστε όλοι ξεχωριστοί για τις επιλογές μας και για τα θέλω μας.

Τι μπορούμε να κάνουμε ως μονάδες προκειμένου να βοηθήσουμε στην πρόοδο της σημερινής κοινωνίας;

Αυτό που κάνω εγώ σαν Νικολέτα είναι να σκέφτομαι σαν παιδί, δηλαδή αυθεντικά και με ενθουσιασμό. Ως μονάδες, καλό θα ήταν να σκεφτούμε πως η μονάδα πρέπει να ανήκει σ’ ένα σύνολο αλλιώς δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια αδύναμη ύπαρξη. Ο άνθρωπος είναι ένα ιδιαίτερο πλάσμα και αν αυτό το καταλάβουμε, μπορούμε να κάνουμε αυτόν τον κόσμο ένα όμορφο και μαγικό περιβάλλον. Η θεατρική σκηνή είναι μια οριοθετημένη ελευθερία και αυτό την κάνει μαγική. Πόσο μαγική θα γινόταν η ζωή άραγε, αν τη ζούσαμε με την ίδια χαρά που ζούμε πριν παίξουμε… Άλλωστε όλοι έχουμε υπάρξει παιδιά και ξέρουμε τί σημαίνει παιχνίδι. Όχι μάσκες, όχι ψέματα, μόνο ο εαυτός του καθενός, εναρμονισμένος, όσο γίνεται περισσότερο, με το σύνολο.

 

DMC Firewall is a Joomla Security extension!