Συνέντευξη της σκηνοθέτριας της παράστασης Κασσάνδρας Δημοπούλου στη Φωτεινή Γιολτζίδου

Σε ποιο θεατρικό είδος εντάσσετε την παράσταση “Η Όπερα βγήκε απ’ τον Παράδεισο”;

Είναι θα έλεγα ένα... μεταλλαγμένο, καινούργιο θεατρικό είδος: θέατρο για λυρικούς καλλιτέχνες. Είναι μια ξεκαρδιστική ιστορία, με πολύ μουσική και πολύ... παρασκήνιο.

Με βάση την ανταπόκριση στην παράστασή σας, πόσο φιλικό πιστεύετε ότι είναι το σημερινό κοινό της Ελλάδας προς την όπερα;

Η όπερα γενικά ως θεσμός παλεύει πολύ σκληρά (και ξοδεύει πολλά λεφτά) για να κατακτήσει τις καρδιές του κόσμου. Βλέπω ότι με την ομάδα μου, έχουμε κερδίσει αυτό το στοίχημα και βέβαια, κάνουμε τα δυνατά μας για να το κερδίζουμε κάθε φορά που ανεβάζουμε ένα έργο. Είναι πολύ δύσκολη η δουλειά μας, γιατί είμαστε μια ανεξάρτητη ομάδα και όλα περνάν από τα χέρια μας, αλλά νομίζω ότι ο κόσμος αρχίζει να μας αγαπάει αληθινά: όχι για την όπερα, αλλά γι' αυτό που είμαστε εμείς. Για το έργο μας και για το γεγονός ότι, μέσα στην πιο κρίσιμη στιγμή, εμείς στεκόμαστε στα πόδια μας, στην χώρα μας και δημιουργούμε, παθιασμένα και ελεύθερα. Αυτό το θεωρώ την μεγαλύτερη επιτυχία. Πιστεύω επίσης, ότι με έργα σαν κι αυτό, το κοινό έχει την ευκαιρία να νιώσει πολύ άνετα με τον κόσμο της όπερας, αφού πλέον η ίδια η όπερα και οι πρωταγωνιστές της, εντάσσονται μέσα σε μια θεατρική ιστορία.

Ποιοι παραλληλισμοί και αλληγορίες θα επιθυμούσατε να γίνουν αντιληπτές από τους θεατές στο τέλος της παράστασης;

Ξέρουμε όλοι ότι στις κωμωδίες πάντα υπάρχουν τέτοια βαθύτερα και πιο εσωτερικά νοήματα, κάτω από την σκληρή επιφάνεια του γελοίου του πράγματος. Θα ήθελα λοιπόν να τους εμπνεύσω για να δουν μέσα από τους ρόλους των τραγουδιστών ανθρώπους που ποτέ δεν το βάζουν κάτω, που δεν υποκύπτουν στην απραξία (ακόμη και μετά θάνατον!) και που αποδέχονται την “τιμωρία” τους (δηλαδή την αιώνια δημιουργία) ως κάτι το απόλυτα φυσικό. Να δουν ότι η Τέχνη, ακόμη και μέσα στην κόλαση, μπορεί και αυτοσαρκάζεται με τρόπο τέτοιο που ξορκίζει το κακό.

Μετά την επιτυχημένη πορεία της παράστασης επιθυμείτε να συνεχίσετε σε άλλους χώρους και ποια είναι τα επόμενα καλλιτεχνικά σας σχέδια;

Φυσικά και θέλουμε να συνεχίσουμε να παίζουμε το έργο αυτό. Ήδη παίζεται από πέρσι σε διάφορους χώρους σε όλη την Ελλάδα. Το επόμενό μου έργο όμως είναι ήδη στα σκαριά, αλλά επιτρέψτε μου να μην σας αποκαλύψω ακόμη την υπόθεση.
3,4 και 5 Απριλίου ανεβάζουμε την μπαρόκ όπερα η “Διδώ και Αινείας” του Henry Purcell στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Συμμετέχουν οι μαθητές του Opera Studio της Skull of Yorick Productions. Το Opera Studio ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο 2013 (είναι το πρώτο του είδους του που έχει δημιουργηθεί στη Θεσσαλονίκη) από μένα και τον Φίλιππο Μοδινό και έκτοτε έχουμε ανεβάσει πάρα πολλά λυρικά έργα μαζί με τους μαθητές μας. Θέλουμε η όπερα γι'αυτούς να είναι μια ζωντανή, επίκαιρη πραγματικότητα και όχι κάτι που μαθαίνουν από διηγήσεις μεγαλυτέρων- ειδικά όταν αυτές προέρχονται από μια περασμένη εποχή... να μαθαίνουν την σκηνή από την πρώτη στιγμή που ασχολούνται με την όπερα και να βλέπουν όλα τα στάδια της παραγωγής της, όχι μόνο το καλλιτεχνικό κομμάτι. Να μάθουν στην πράξη ότι μπορείς να δημιουργείς ακόμη και στις ποιος αντίξοες συνθήκες και να είσαι μαχητικός. Αυτές οι εμπειρίες, μαζί με την σωστή εκμάθηση του λυρικού τραγουδιού, ξέρουμε ότι θα τους δώσουν ολοκληρωμένα τα εφόδια που χρειάζονται για την εξέλλιξή τους. Φέτος συνεργάζομαι και για πρώτη φορά με την Εθνική Λυρική Σκηνή, στην όπερα του G. Bizet “Κάρμεν” ( στην ”Οπερα Βαλίτσα”: είναι συμπαραγωγή της ΕΛΣ με το Ίδρυμα Νιάρχος και πάει περιοδεία σε επαρχιακές πόλεις της Ελλάδας). Είναι μια πολύ καλή κίνηση της ΕΛΣ, το να πηγαίνει την όπερα σε πόλεις που δεν έχουν πρόσβαση σε αυτό το είδος τέχνης. Θα έρθουμε και στη Θεσσαλονίκη τον Απρίλιο! Ξέρετε, από τότε που ήρθαμε πίσω στη Θεσσαλονίκη, η όπερα γνωρίζει μεγάλη άνθιση. Για να καταλάβετε, το κοινό φέτος μπόρεσε να δει την όπερα “Κάρμεν” αρκετές φορές και μάλιστα σε διαφορετικές εκδοχές: τη δική μας (στο θέατρο “Αυλαία”), αμέσως μετά του Μεγάρου Μουσικής Θεσ/νίκης και τώρα θα δει και της Λυρικής Σκηνής. Θεωρώ ότι αυτός ο ξαφνικός ανταγωνισμός μόνο εξαιρετικό σημάδι μπορεί να είναι για το μέλλον αυτής της τέχνης στην Ελλάδα και ξέρω ότι η ομάδα μου συνέβαλλε αρκετά σε αυτή την εξέλιξη, γι' αυτό και χαίρομαι ιδιαίτερα, ακόμη κι αν είναι μεγάλη πρόκληση για μας, η αναμέτρηση με τόσο μεγάλους φορείς. Η ομάδα μου έχει αποδείξει ότι με σωστές κινήσεις και σκληρή δουλειά αλλά και με δυνατές, δίκαιες συνεργασίες -τις οποίες και αναζητάμε και με τους μεγάλους φορείς από τότε που ήρθαμε πίσω στην Ελλάδα- μπορούν να δημιουργηθούν πολλές καινούργιες θέσεις εργασίας για νέους καλλιτέχνες και, ακόμη και νέοι θεσμοί, βασισμένοι σε καινούργια επιχειρηματικά πρότυπα. Πιστεύω ότι η Ελλάδα είναι στο σημείο που πρέπει να αλλάξει οπτική γωνία και να βάλει προτεραιότητα το μέλλον των νέων της, πάνω από προσωπικά μικροσυμφέροντα. Και η Τέχνη θα πρέπει για ακόμη μια φορά, να φανεί πρωτοπόρα.

DMC Firewall is developed by Dean Marshall Consultancy Ltd