Με τους «Μεγάλους δρόμους», μια παράσταση βασισμένη σε δύο διηγήματα της Λένας Κιτσοπούλου, συνεχίζονται οι Θεατρικές Συναντήσεις-2015 στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη», το Σάββατο και την Κυριακή (25 και 26 Απριλίου) στις 9 το βράδυ.

To έργο μιλάει για το όνειρο της μεγάλης αγάπης και τη δύναμη της φαντασίας. ΄Εχει ανέβει από την ομάδα T.d.S. (Terre de Semis: Γη της Σποράς) και παίχτηκε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου από τον Ιανουάριο ως τον Απρίλιο. Η ανερχόμενη συγγραφέας του έργου ξαφνιάζει κάθε φορά με την τόλμη της γραφής της.
Η σκηνοθεσία είναι της Ειρήνης Φαναριώτη, τα σκηνικά του Γιάννη Αρβανίτη, η μουσική του Φώτη Σιώτα, η κίνηση της Αμάλιας Μπένετ και της Χαράς Κότσαλη, οι φωτισμοί του Γιώργου Ταμπακάκη. Βοηθός σκηνοθέτη: Νάντια Μαργαρίτη. Παίζουν: Μυρτώ Γράψα, Άρης Λάσκος, Ειρήνη Φαναριώτη.


Η παράσταση περιλαμβάνει δύο διηγήματα της Λένας Κιτσοπούλου, τους «Μεγάλους δρόμους» από το ομότιτλο βιβλίο και το «Αθήνα, Εννέα Δεκεμβρίου» από τη συλλογή « Νυχτερίδες». Όπως γράφει η ίδια, «τα μεγάλα ταξίδια και οι μεγάλες διαδρομές συμβαίνουν καμιά φορά μέσα σε λίγα τετραγωνικά μέτρα, ο μυαλό διανύει αποστάσεις τρελές την ώρα που τα πόδια μένουν καρφωμένα στο πάτωμα». Μια τρελή αναζήτηση στους δρόμους της Αθήνας, ένα δείπνο στα πρόθυρα της αλήθειας, ένα ζευγάρι παπούτσια στο χέρι, ο ήχος από το τουμπερλέκι, ένα τηλέφωνο που χτυπά, ένα αεροπορικό εισιτήριο που γράφει «σ’αγαπώ», ένας σάκος γεμάτος γράμματα… Αγάπη, απώλεια, σκοπός και πάντα, μπροστά και πίσω απ’ όλα αυτά, ένα όνομα. Σαν ανάγκη σχεδόν. Σχέσεις απόλυτες. Προσπάθειες άκαρπες. Προς αναζήτηση του απόλυτου. Κι αν αυτό υπάρχει. Μια κίνηση, σχεδόν «χειρονομία της επιθυμίας για αθανασία». Γιατί, αλήθεια, ποιος δεν ονειρεύτηκε να αγαπήσει και να αγαπηθεί απόλυτα;


Σημείωμα σκηνοθέτη:
Διάβασα τα δύο βιβλία της Λένας, «Νυχτερίδες» και «Μεγάλοι δρόμοι», σε μια νύχτα. Τα δύο διηγήματα, «Αθήνα, Εννέα Δεκεμβρίου» και «Μεγάλοι δρόμοι» αντίστοιχα, ήταν αυτά που μου δημιούργησαν, από εκείνη τη νύχτα, την ανάγκη να περάσω στην απέναντι όχθη, αυτή του σκηνοθέτη. Ένιωσα, από την πρώτη κιόλας ανάγνωση, ένα αίσθημα οικειότητας, τόσο έντονο, που να πιστεύω πλέον σήμερα πως εκείνα με διάλεξαν, κι όχι εγώ αυτά. Οι πρώτες έννοιες που μου ήρθαν στο νου ήταν κυρίως αντιθετικές. Φαινομενικά τα δύο αυτά διηγήματα έμοιαζαν όχι μόνο να μην έχουν καμία ομοιότητα, αλλά να είναι εκ διαμέτρου αντίθετα. Αυτή, όμως, είναι η σύνδεσή τους. Η αντίθεσή τους. Χωρισμός και απώλεια (το ένα περιέχει πάντα το άλλο). Σχετικό κι απόλυτο. Τόλμη κι ατολμία. Χρόνος διεσταλμένος, χρόνος συμπυκνωμένος. Λογική, συναίσθημα. Για τη σύνθεση τελικά μιας ζωής. Μιας ζωής γεμάτης αντιθέσεις, καθημερινά. Με ενδιέφερε πάντα να δω την πρακτική της ζωής στο θέατρο, στην τέχνη εν γένει. Αλλιώς γιατί να με αφορά, σκεφτόμουν. Έτσι κι έγινε. Φτιάξαμε φανταστικές συνθήκες που, όμως, περιέχουν μόνο αλήθειες. Δεν ξεχάσαμε ποτέ το παραμύθι μας, την πηγή της ζωής, την ελπίδα μας. Αλλά η δική μας πριγκίπισσα βλέπει στον ύπνο της τον Τσιτσάνη και συνδιαλέγεται με τον Κολοκοτρώνη. Ο δικός μας πρίγκιπας ψάχνει ακόμη να βρει τις σωστές λέξεις για να ξεστομίσει αυτό που πραγματικά νιώθει. Η δική μας πριγκίπισσα πιστεύει ακόμη στα παραμύθια και ο δικός μας πρίγκιπας ψάχνει ακόμη να βρει το θάρρος. Πόδια που τρέχουν, χωρίς λογική να τα οδηγεί. Μυαλό που διανύει αποστάσεις τρελές, χωρίς πόδια να το στηρίξουν. Τι να γίνει, θα πεις. Έτσι είναι η ζωή. Τρέχει και δεν ρωτάει. Προχωράει και χωρίς εμάς, άμα λάχει. Εγώ όμως θα αφήσω το ψιχουλάκι μου εδώ. Και ποιος ξέρει; Μπορεί και να ξαναγυρίσω.

Η κριτική για την παράσταση:
«Μια ολοκληρωμένη θεατρική πρόταση με καθαρό συναίσθημα και πηγαίο χιούμορ» (Γιώργος Νάστος, vimagazino). «Ένα ταξίδι σε όνειρα και συναισθήματα που εξερευνά τη ματαιότητα και ταυτοχρόνως τη σπουδαιότητα της ανθρώπινης φύσης. Είναι σύγχρονο θέατρο με άποψη και υπόσταση, με καλή αισθητική και μεράκι» (Γιάννης Μόσχος, clickatlife). «Σαν ξαφνικά να μας αφήνουν να ανασάνουμε έναν άλλο αέρα, καθαρό και ανέμελο. 
Η παράσταση σε όλη της τη διάρκεια προχωρά απρόσκοπτα κόβοντας ταυτόχρονα σαν ξυράφι, στακάτη, καυστική, πότε λυτρωτική και πότε προκλητική, ενίοτε αιφνιδιασμένη από την ελπίδα που γεννά μία και μόνη απειροελάχιστη πιθανότητα» (Ειρήνη Αϊβαλιώτου, cat is art).

Εισιτήρια: 12, 10 και 8 € (φοιτητικό, ανέργων). Προπώληση και τηλεφωνικές κρατήσεις στο ταμείο του θεάτρου, 11-2 και 6-9, τηλ. 2310.458591

Our website is protected by DMC Firewall!