της Χρύσας Σωτηριάδου

H Μπέττυ Σεμακούλα είναι ένα κορίτσι με αποφασιστικότητα και ισχυρή θέληση. Γέννημα - θρέμμα Καλαμαριώτισα, ταγμένη να επηρεάζει θετικά τις ζωές των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Μια γυναίκα πολυπράγμων με σπουδαία ιστορία. Μια εθελόντρια που συνέδεσε τη ζωή της με την αλληλεγγύη και την ανιδιοτελή προσφορά. Οι τρεις λέξεις που την χαρακτηρίζουν είναι: Θυσία- Απλότητα - Αγάπη.
Έχοντας πραγματοποιήσει 26 ανθρωπιστικές αποστολές στο εξωτερικό, τα τελευταία χρόνια επέστρεψε στην Ελλάδα και στην Καλαμαριά και αποφάσισε να μεταφέρει τις δραστηριότητες της εδώ. Με δική της πρωτοβουλία δημιούργησε ένα πρόγραμμα κοινωνικής δράσης, την οργάνωση «ΕΥΝΟΙΑ» με έδρα την Καλαμαριά την οποία στηρίζουν πολλοί εθελοντές και φίλοι σκύβοντας στο πρόβλημα, προσπαθώντας να δώσουν λύσεις. Στόχος η παροχή βοήθειας σε απόρους αλλά και σε άστεγους συμπολίτες που χρίζουν υποστήριξης. Η βοήθεια περιλαμβάνει σίτιση, διανομή σακούλας στα σπίτια που χρειάζονται τρόφιμα και πολύ συχνά αντιμετώπιση κρίσεων, όπως αγορά φαρμάκων, επίσκεψη σε γιατρό, ζητήματα ενδοοικογενειακής βίας κ.λπ.


Η «ΕΥΝΟΙΑ» στηρίζεται αποκλειστικά από εθελοντές, χορηγούς-δωρεές και προσφέρει έργο σ’ όλη την Ελλάδα και είναι ανοικτή σε οποιαδήποτε συνεργασία.
Το πρώτο ερέθισμα, που στάθηκε η αφορμή για να ξεκινήσει η Μπέττυ την εθελοντική της δράση ήταν η παρατήρηση της μητέρας της, Γιώτας Λιγομενίδου, που στα μάτια της είναι ο άνθρωπος θυσίας και όλη τη ζωή της την έχει αφιερώσει στο να βοηθάει τους άλλους. Παρατηρώντας λοιπόν τη ζωή της, αναπαρήγαγε ένα καλό πρότυπο και έβαλε σκοπό να μοιάσει τη μητέρα της. Ίσως για να νιώσει ως έφηβη καλά; Ήταν πάντως μια εσωτερική ανάγκη που την οδήγησε σε αυτή την κατεύθυνση. Πολλές φορές, όπως η ίδια εξομολογείται, άκουγε τον εαυτό της να της λέει «θα αρκεστείς σε μια δουλειά ή μόνο στο σχολείο; Κάτι πρέπει να κάνεις . Και μ’ αυτό το «κάτι πρέπει να κάνεις» για τον κόσμο, για την ανθρωπότητα, για τον γείτονα, για τον πλησίον, άρχισε να ψάχνει τι ήταν εκείνο που πραγματικά θα ήθελε και θα μπορούσε να κάνει, και κάπως έτσι ξεκίνησαν οι πρώτες αναζητήσεις.
Στην ερώτηση ποια διαφορά διακρίνει στα δικά της παιδικά χρόνια και σ’ αυτά που βιώνουν τα σημερινά παιδιά, η απάντηση ήταν καταλυτική: «Εμείς δεν ήμασταν ποτέ πλούσιοι, αλλά ήμασταν περισσότερο πλούσιοι σε συναισθήματα, είχαμε πιο πλούσιο εσωτερικό κόσμο, περισσότερες αναμνήσεις, ήμασταν πλούσιοι σε άλλα πράγματα. Σήμερα βλέπω, αν και τα παιδιά έχουν περισσότερα υλικά αγαθά απ’ ότι είχαμε εμείς είναι σαφέστατα πιο δυστυχισμένα. Εγώ ανακαλώ τις μνήμες από τη παιδική μου ηλικία στην Καλαμαριά και αναπολώ γιατί περάσαμε υπέροχα χρόνια στις γειτονιές μας. Θυμάμαι τα υπέροχα παιδικά μου χρόνια εκεί στην οδό Κρώμνης με τους φίλους μου. Πολύ ζωντάνια, πολλά χαμόγελα και λίγα πράγματα, δεν υπήρχε αυτή η ευμάρεια που υπάρχει σήμερα, αλλά νομίζω ότι ήμασταν πιο ευτυχισμένοι».
Όμως ποια είναι εκείνα τα πράγματα που φοβάται για το δικό της παιδί, ως μάνα που είναι, και πως μπορούν να προστατευτούν τα φτωχά και άπορα παιδιά;
Η Μπέττυ θέλει και πασχίζει να είναι άνθρωπος αυτάρκης και αυτό εύχεται για την κόρη της. Να μάθει να ζει με τα απαραίτητα. Να μην επιδίδεται σ’ ένα συνεχές κυνήγι υλισμού-πλούτου, να μην έχει το ανικανοποίητο, γιατί έτσι γίνεσαι δυστυχισμένος. Θα ήθελε για την κόρη της να μπορέσει να βγει από το «εγώ» της και να βοηθήσει τους άλλους. Θα ήθελε να τη δει να κάνει ότι και η ίδια σήμερα. Να μην επικεντρώνεται μόνο στις δικιές της ανάγκες, αλλά να προσπαθεί και για τις ανάγκες των συνανθρώπων της.
«Πως μπορούν να προστατευτούν τα φτωχά παιδιά; Θα ακουστώ γραφική, αλλά κι αυτό είναι κατ’ εξοχήν έργο των μεγάλων, δηλαδή τι κληρονομιά αφήνουμε εμείς στις επόμενες γενιές, τι αφήνουμε στα ίδια μας τα παιδιά και τελικά πως εμείς προστατεύουμε τα παιδιά μας. Αν εμείς είμαστε υγιείς ως ενήλικες σίγουρα θα είναι κάπως έτσι και τα παιδιά μας αργότερα. Άρα και το γεγονός ότι υπάρχουν σήμερα φτωχά παιδιά ευθύνονται και οι ενήλικες, οπότε εμείς θα πρέπει να βρούμε μια φόρμουλα να τα προστατεύσουμε χτίζοντας καλύτερες δομές, για να μεγαλώσουν αυτά, κάνοντας το καλύτερο δυνατό ώστε να τα βγάλουμε από τη σύγχρονη φτώχια και ανέχεια. Άρα τα παιδιά από μόνα τους δεν ξέρω αν μπορούν να κάνουν κάτι, ίσως εμείς πρέπει να κάνουμε πράγματα γι’ αυτά. Για μένα είναι πολύ σημαντικό το τι πρότυπα αναπαράγουμε. Αν συνεχίσουμε το πρότυπο του υπερκαταναλωτισμού ή αν μάθουμε σε αυτά όσο μεγαλώνουν, την πραγματική ουσία της ζωής, της χαράς, που δεν έχει καμιά σχέση με τα υλικά αγαθά».
Ερωτώμενη για το ποιους ανθρώπους θεωρεί αδικημένους και ποιους προνομιούχους, μέσα από τις μέχρι τώρα εμπειρίες της απαντά: «Αυτό περιέχει μια αντίφαση. Προνομιούχους και αδικημένους θεωρώ τους ανθρώπους στον Τρίτο Κόσμο. Αδικημένοι σαφέστατα, γιατί στις πλάτες τους παίζονται παιγνίδια σκοπιμοτήτων-συμφερόντων, άρα θα μπορούσαν να βρίσκονται σε καλύτερη θέση απ’ ότι σήμερα, δεδομένου ότι έχουν φυσικό πλούτο, που θα μπορούσαν να τον εκμεταλλευτούν. Αναγκάζονται όμως να ζουν σε συνθήκες άθλιες. Την ίδια στιγμή όμως είναι κι οι πιο προνομιούχοι, επειδή δεν έχουν το μοντέλο της Δύσης, του να καταναλώνω για να είμαι καλά, είναι ευτυχισμένοι μέσα στη δυστυχία τους, είναι φοβερό. Έχουν μια απλότητα σαν άνθρωποι, την οποία εγώ ζηλεύω. Είναι ευτυχισμένοι ακόμα κι αν χρειάζεται να περπατούν 5 χιλιόμετρα κάθε μέρα για να κουβαλούν νερό. Μέσα στη δυστυχία τους, ίσως γιατί δεν έχουν άλλες παραστάσεις, είναι ευτυχισμένοι. Επομένως, είναι προνομιούχοι και αδικημένοι ταυτόχρονα».


Εύχεται στα παιδιά όλου του Κόσμου, να βρουν μια αγκαλιά που θα τους σφίξει. Να βρουν τη δύναμη να χαμογελάσουν και να ονειρευτούν ένα καλύτερο αύριο.
Όποιος θέλει να προσφέρει οποιαδήποτε βοήθεια είναι ευπρόσδεκτη και μπορεί να επικοινωνεί μέσω mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., στη σελίδα στο facebook: ΕΥΝΟΙΑ, όπως και στην επίσημη ιστοσελίδα: www.eunoia.gr.

(αναδημοσίευση από τον Πολίτη Κ)

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Our website is protected by DMC Firewall!